Cam Kırıkları

Paramparça olmuş cam kırığı yaşantılarımızın tek olumlu yönü olan çocuksu mutluluklarımızı da mı kaybetmeye başladık, yoksa gündelik hayatın her gün daha da sıradanlaşan sözcükleri ve herbiri bizi aşan onca acının arasında eski, basit, anlık neşelerimize hiç mi zaman ayıramıyoruz artık ?
Bugün 1 Nisan, kimseye şaka yapmadım…

Biraz düşününce iyinin ve kötünün arasından değil de, kötülerin arasından seçim yapıyoruz artık. Neden böylesine yozlaştık, hayatımızdaki sözcüklerden birini daha siliyoruz hergün, sevgi nasıl da böyle apansız bitti, yoksa biz miydik kapayan yaşamımız boyunca gözlerimizi gerçeklere ?…

Ne çok soru var, oysa hiç cevap bulamıyorum ben.
Etrafımızı çevreleyen ve hiçbiri açılmayan yüzlerce kapı gibi bütün bu cevapsız soruların ördüğü duvarların arasında hapsolmuş, ve artık yalnızca çocuksu mutluluklar (Onlar da yok ki artık) ve rastlantısal anlardan oluşan yaşantımızda her geçen gün daha büyük bir çaresizliğe itiliyoruz.
Yine de arada sırada yaratabildiğimiz küçük mutluluklara sevinmeli mi yoksa üzülmeli miyiz sevincin kısalığına ve acının kalıcılığına ?…

Sanırım rastlantısal da olsa yarattığımız bütün mutlulukları sonuna kadar değerlendirmeliyiz bu durumda. Bizi ayakta tutan tek şey bu. Hem zaten yaşamanın, herşeye rağmen bu kısır döngüye son vermememizin nedeni de hep bir umut değil mi ?…

ÖZGÜR KÜÇÜK
ozgurkucuk76@gmail.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s