Düşenlere…

Ne zaman biter bu gözyaşları, bu acı ne zaman diner, nerde başlar sevgi ? Daha ne kadar seyretmek zorundayım gözlerinde kahreden bir hüzünle yalnızlığa direnen sokak kedilerini ? Hala denizde martı ölüleri. Hala tarifsiz bir keder bu acımasız şehrin yorgun insanlarının yüzlerinde ve yine de hala bitmemiş, tükenmemiş umut… Hala acıya gülebiliyor, hala birşeylerin savaşını verebiliyor insanlar. Bense yalnızca hüzünler paylaşıyorum yıldızsız gecelerle…

Geceleri bitmeyen bir direnişle parıldayan dolunay katran karası gökyüzünde. Gözlerimden akan yaşlarda yansıyan ve kaçmak istediğim herşeyi kahrolası bir aydınlığa boğan ışık demeti her gece penceremde…
İnatla ışıldıyor dolunay, inatla pisliğe, kahpeliğe meydan oluyor bu şehrin insanları. Hala kanatlarında yılların ağır yüküyle özgürlüğe kanat çırpmaya devam ediyor güvercinler…
Çocuk yüreklerinde bir büyük kavgayı besliyor insanlar, gökyüzünde yıldızları boyuyor kanları, karanfiller geçiyor üzerlerinden yürürlerken sonsuzluğa… Yine başları dik, alınları ak… Tek bir damla gözyaşı kalanların gözlerinde ve yumruklar kalkıyor gökyüzüne…
Umut hiç tükenmiyor. Candan bile geçiliyor da asla geçilmiyor kavgadan. Oysa ben yüreğimi vurmaktan bile acizim bu şanlı kavgaya…

Nasıl da gülünç kaygılar taşıyor bazı insanlar. Oysa bir ölümü doğurmak istiyorum ben, bir tükenişe yürüyorum. Birilerinin gözyaşları düşlerimde ve o son yol ayrımı önümde yeniden…

Hala günlük kaygılar taşıyor insanlar. Oysa sonsuzluğa yürüyeceğim ben, ellerimde çığlık çığlığa bir direnci taşıyarak…..

ÖZGÜR KÜÇÜK
ozgurkucuk76@gmail.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s