Melali anlaMAYAn nesle aşina degilim…

‘Melali anlaMAYAn nesle aşina değiliz’ der Ahmet Haşim. Hüznü ve kederi bilmeyen, anlamayan nesil bize tanıdık değildir anlamına gelir bu sözü. Yeni nesle biraz kızgın bir sitemdir bu.
Bu anagramla başladım çünkü bu kayıp ilanını gördüğüm andan itibaren Maya’nın bana yaşattıkları Haşim’in bu ünlü dizesini getirdi aklıma. Bugünkü nesli görse ne derdi acaba, söyleyecek bir söz bulabilir miydi ?

İlanı gördüğümde ilk olarak ilanı veren kişiden ziyade, ilandaki isim dikkatimi çekti ; Maya… 1 yaşında bir dişi Cavalier. Çok güzel bir hayvan, sevgi dolu gözleriyle gülümsüyor fotoğrafta. Ve 6 saattir kayıp. İnsanın çevresinde hayvanseverler çok olunca böyle haberler de erken ulaşıyor. Ben olayı öğrendiğimde henüz çok yayılmamıştı internette. Bir yumru gelip oturdu boğazıma, gözlerim doldu. Bir şey düşünemiyorum, ışığa tutulmuş tavşan gibi öylece bakıyorum fotoğrafa. Maya…

Bir ay öncesine gidiyorum. Kendi köpeklerimden birini; Maya’yı bir anlık zaman diliminde kaybettiğim geceye… Soğuk iklim köpeği oldukları için öyle çok seviniyorlar ki kar yağdığında, o gece dayanamayıp ikisini de dışarı oynamaya çıkarıyorum. Geceyarısı, dışarıda tipi var, yollar kapalı. İn cin top oynuyor. Bizden başka kimse yok sokaklarda. Gönüllerince oynasınlar istiyorum, ikisinin de tasmalarını çözüp bırakıyorum. Günlerden Pazar, ertesi gün iş var ama onların sevincini bölmeye elvermiyor içim. Bir saate yakın oynuyorlar. Tam eve gireceğimiz sırada Maya birden fırlayıp bir saniye içinde gözden kayboluyor. Arkasından koşuyorum, yok. Yer yarıldı da içine girdi sanki, gözümün önünde kayboluyor.
Ve ben sabahın beşine kadar tipi altında Maya’yı arıyorum sokaklarda. Sabaha karşı eve dönüyor neyse ki. Döndüğünü haber alır almaz eve koşuyorum, ona sımsıkı sarıldıktan sonra yere düşüp bayılıyorum. Soğuktan ve yorgunluktan bitmişim ama farkında değilim, hissetmiyor insan.

O yüzden o kadar iyi anlıyorum ki bu ilandaki güzel gözlü kızın sahibi, sevgili Metin Arolat’ın hissettiklerini.
Maya, şarkıcı ve besteci Metin Arolat’ın köpeği. Hal böyle olunca da çok kısa bir zaman zarfında tüm sosyal medya ayağa kalkıyor, binlerce kişi alarmda, bütün şehir Maya’yı arıyor. ‘Bir araba çarpmış ve çöp kutusuna atmışlardır diye bütün çöp kutularına baktım.’ diyor sahibi, her çalı ardına, her ağaç dibine. ‘Saatlerce arayıp eve dönüyorum ama eve girdiğimde içimi bir sıkıntı kaplıyor, duramıyorum evde, tekrar aramaya çıkıyorum…’
Biliyorum, duramazsın çünkü evde, duvarlar üstüne üstüne gelir. Kendini suçlu hissedersin onu aramadığın her saniye boyunca.
Peki ya yılgınlık nerde başlar ? İki tarafı keskin bir bıçaktır çünkü o. Bir yanın onun yokluğunu kabullenmeye çalışırken, bir yanın kızar umutsuzluğa kapılmana. Nerde vazgeçersin, ne zaman, nasıl ?…

Bahçe kapısının aralık kalmasını fırsat bilip kaçmış o küçük aralıktan dışarı. Bir avuç bir şey zaten, bilmiyor dışarıda dünyanın en acımasız mahluğu olan insanın kol gezdiğini, nereden bilsin ? Nitekim onlardan biriyle kesişiyor kaderi. Eve dönmek isterken onu görüp duran bir arabadakiler alıp götürüyor onu. Güvenlik kameralarından tespit ediyorlar. Sokaklara asılan el ilanları ve internette yüzlerce kişinin anonsları etkisini gösteriyor. Alıp götürenler korkmuş olacak ki, ertesi gün arayıp köpeği bulduklarını haber veriyorlar. Hemen atlayıp gidiyor sahibi ve mutlu son… Maya evine dönüyor.

Bu iki günlük kısacık süreçte türlü türlü insan müsveddelerine rastlıyorum. ‘O mayayı çoktan hamura katmışlardır.’ diye dalga geçenler, bunun ne kadar komik olduğunu söyleyip gülenler, birinin acısını alay konusu yapabilen insan suretleri. Haşim’in o meşhur dizesi geliyor aklıma. Melali anlamak ne kelime, onunla alay ediyor bu nesil.
‘Üzücü tabi ama bu kadar da abartmamak lazım.’ diyor bir arkadaşım. Benim duymamam için de fısıldayarak konuşuyor. Onun neden böyle söylediğini biliyorum, katıldığım noktalar da var söylediğinde ama bugün değil, şimdi değil. Şimdi abartmak lazım, bir can söz konusu, bunu abartmayacaksak neyi abartalım ?
Dünya bugün kobay hayvanlarının kullanımını azaltmanın yollarını ararken, biz hala ‘Bir köpek için bu kadar abartıya gerek yok.’ diyoruz çünkü. Bir Ermeni için sokaklara dökülünmesine içerliyoruz, ‘Oh olmuş teröriste’ diyoruz öldürülen Kürt gençlerinin haberini aldığımızda. Yaşam hakkına saygıyı öğrenmediğimiz sürece doğa bize bunu çok acılı yollarla öğretecektir, o yüzden bugün abartmak lazım. Nefretin ve ayrımcılığın günbegün körüklendiği bu topraklarda karşımıza çıkan her sevgi kırıntısını abartmak lazım. Çünkü dünyayı güzellik kurtaracak ve sevmekle başlayacak herşey……


NOT :
Yazıyı bitirdikten sonra okuyup ister istemez şu anda ailesinden uzakta, kayıp olan diğer tüm canlıları düşündüm. Metin Arolat’ın köpeği olmasa, Maya bu kadar çabuk bulunabilir miydi, bu kadar insan topluca organize olur muydu ? Aynı sevinç yumağı oluşur muydu bulunduğunu öğrendiğimizde ? Aylarca Galatasaray Lisesi önünde evlatlarını arayan Cumartesi Anneleri’ne aynı duyarlılığı kaçımız gösterdik ? Aynı toplumsal bilinci gösterebilsek belki o anneler de kavuşurdu evlatlarına. Belki onları kaybeden karanlık güçler de korkup geri adam atardı. Bir canı bile kurtarabilseydik… Bir annenin gözünün yaşını dindirebilsek. Olmaz mıydı ? Toplumsal bilincimizde bile ayrımcılık yapmasak, aynı samimiyetli saygıyı duysak her canlının yaşam hakkına ? Bunu öğrenebilir miyiz ? Bu bilince erişebilir miyiz ? Bilmiyorum… Ama o zamana kadar umudu abartmak lazım sanırım.

ÖZGÜR KÜÇÜK
ozgurkucuk76@gmail.com

Advertisements

One response to “Melali anlaMAYAn nesle aşina degilim…

  1. Nergis Erdoğan

    Özgür,
    Yazının en başlarında kayıp ilanını gördüğüm anda aklıma Cumartesi anneleri gelmişti, sonunda senin de oraya geldiğini görmek beni sevindirdi.
    Kayıp ölümün ötesinde bir şey. “Bilinmeyen” çünkü. Bir yeryüzü yaratığı olarak hiç bir canlıyla aramızda fark olmadığını düşünüyorum ben de. Ama doğuşumuzdan itibaren “Dünyanın egemenleri” olduğumuz duygusu, düşüncesi ile büyütülüyoruz. Biz ve diğerleri olarak şizofrenik bir yaşamın içinde buluyoruz kendimizi. Sonra da o büyük, muazzam zenginlikten kopuşumuzun acısını, boşluğunu yenmek için binbir taşa vuruyoruz başımızı. Senin de sıklıkla dile getirdiğin krediler, taksitler, bitmeyen “edinmeler” alıp götürüyor hayatımızı. Bir yanıyla üzücü durum elbette. İnsanlığın ciddi bir paradigma değişimine ihtiyacı var. Bu da evrimsel bir sürece bağlı gibi geliyor bana. Çünkü giderek başka şansı kalmayacak.
    Öte yandan, kişisel yaşamlarımızda çok sayıda seçenek içinden şimdiki davranışımızın ortaya çıkması yüzlerce faktörün bileşkesi sonucu değil mi? Yani, “başka türlü yapabilecek olsak öyle yapardık” zaten. O zaman sürdürülen yaşamın, senin de yazılarında değindiğin gibi, bir tercih sorunu ve sonucu olduğunu peşinen kabul etmemiz gerekmiyor mu?
    Kabul ve yüzleşme ne getirebilir bize? Çok sevdiğim Romain Rolland’dan edindiğim bir kavram kapsamında “insan gerçeğini bilerek ve buna rağmen” yani emniyet şeridinden gidip, kendisini uyarana silah çeken insan yaratıklarının olduğu şu Dünya’da, içinden adamı rahatlıkla öldürebileceğin öfkesi yükselirken dönüp yeryüzü yaratıkları için bir şeyler yapmayı denemek kendine böyle bir resim çizmek anlam olarak…Yani yalnızca Metin Arolat’ın köpeği için değil tüm kayıplar için bütün Dünya’nın seferber olacağı, daha adaletli bir dünya için bir kum tanesi koyabilmek duvara.
    “Ayyy ben insanları çok severim, çok duygusalım, canım, canımsın” diyen, sarıldığında insanın bir de sırtını sıvazlayan insan sahtekarlığıyla değil. Bu kendini bilmezlik ne yazık ki çok yaygın çevremizde ve içlerinde ciddi oranda “hayvan severler” de var. İnsan gerçeğiyle yüzleşmekten kaçınıp sevmek için yalnızca hayvan tercihi yapanlar var bu da başka bir kopukluk yaratıyor vs…
    Hasılı, zor zanaat azizim, mirim yaşama zanaati..Melal ile başladığına göre bizim nesle aşina olduğunu kabul gerekiyor, ne diyeyim hoş geldin, gerisi beni de aşar, rahmetli babam olsaydi ya da ağabeyim “bay müftehir”.
    Nergis

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s